voetbalgekte (tweede helft)

We blijven hangen in Cusco… We zien nog veel van de omgeving, eten nog wat broodjes kroket, zien hoe de Duitsers Argentinië overlopen en zakken de avond voor de halve finale nog even door met de lokale drankspecialiteit “Pisco Sour” in El Cholandes. Een paar uur later zijn we alweer in onze stamkroeg te vinden. Nu nog meer in het oranje, want Tim geeft ons in zijn enthousiasme 2 oranje shirts. We kunnen om 12.00u nog een goed plaatsje bemachtigen en bestellen maar eens portie bitterballen tegen de kater van de vorige avond. 

Nederland – Uruguay (halve finale)
Om 13.30u plaatselijke tijd begint de  halve finale en de kleine kroeg zit nog voller dan de vorige keer. Iedereen is klaar voor weer een feestje, want natuurlijk gaan we van Uruguay winnen! Als in de laatste minuten de scheids het toch nog spannend weet te maken schreeuwt de hele kroeg om het fluitsignaal. Wanneer het eindelijk klinkt, barst het feest los: WE ZITTEN IN DE FINALE!!!! Een salsabandje houdt de stemming er nog wat langer in met “Vaya Holanda” op de melodie van “La la Bamba”. En het bleef nog lang onrustig in Cusco….

Dan wordt het voor ons echt tijd Cusco te verlaten. Na twee-en-een-halve week Cusco nemen we afscheid van onze vrienden in El Cholandes. We groeten nog eenmaal knuffelmascotte Tim met een ‘Hup Holland’ en vertrekken de volgende ochtend vroeg voor een  korte tour naar Machu Picchu. Twee dagen later zitten we in het vliegtuig naar Lima. Hier begint het laatste hoofdstuk van de voetbalgekte…

(voetbal-)koorts
In Lima blijf ik de eerste dag ziekjes op bed liggen. De verkoudheid waar ik in Cusco last van had is na de lange dag Machu Picchu in alle hevigheid teruggekeerd. Ik ben constant aan het hoesten en heb verhoging (koorts of voetbalkoorts?). We vinden echter een luxe supermarkt en met een lekkere salade, fruit en een broodje brie probeer ik wat aan te sterken voor de finale. Het was dan niet de gedroomde revanche op Duitsland, maar had de EK-finale van 2008 ook niet NED-SPA moeten zijn? Laten we dát dan even rechtzetten…

Al het hele WK wordt er voor, tussen en na de wedstrijd uitgezonden vanaf Plaza de Armas in Lima, waar het officiële Coca Cola Fanfest plaatsvindt (Zo ook in Parijs, Rome, New-York en nog zo wat…). We gaan opnieuw volledig uitgedost en op tijd naar het plein. Samen met Coen (NL) en zijn vriendin Susannah (Engelse die bij gebrek aan beter) ook voor NL juicht begeven we ons op het plein, waar de eersten al staan te wachten. Peru is toch nog steeds nieuwsgierig naar de winnaar. Ook al doen hun favorieten Brazilie, Argentinie, Paraguay en Uruaguay niet meer mee. Onder het mom van ‘Ergens zijn we allemaal een beetje Spaans…’ zien we vooral veel rood-geel op het plein. Als wij echter met onze mooie rood-wit-blauwe potloodjes ten tonele verschijnen blijkt er ook support voor NL. Ik wordt werkelijk overal heen gesleurd, om een kind, een broertje, een vriend of vriendin te versieren met onze drie-kleur! Een beetje trots ga ik dus hard aan het werk… Wij blijken de enigen te zijn met vlaggetjes-materiaal, dus het werk stapelt zich op, helemaal als er nog meer Nederlanders aankomen. Er zijn veel camera’s en we mogen in het ‘speciale filmgedeelte’  komen feesten. Iedereen wil er dan ook op z’n hollandst uitzien. Ook zij die dat eigenlijk niet zijn, maar ach the more the merrier toch? Als ik het kleurwerk niet meer kan bijhouden nemen anderen het gelukkig over.

Bavaria… eh… Inka-meisje
Dat sponsorgedoe met die Nederlandse Bavaria-meisjes kennen ze hier trouwens ook. Nog tijdens de warming-up word ik benaderd door een medewerker van het evenement. Of ik mijn shirtje uit wil doen… (En nee, hij was niet geinteresseerd in wat ik eronder aan had!). Ik draag namelijk het shirt dat ik van Tim had gekregen. Het is een shirt van “Inka Kola”, in deze landen de grote concurrent van Coca. Aangezien dit hún feest is, willen ze geen reclame van andere drankmerken. Ik ben echter niet de enige supporter met ‘merkkleding’. Coen, met zijn Cusceña-shirt (biermerk Cusco) en een paar andere gasten om ons heen worden er ook uitgepikt. We worden echter niet opgepakt, maar slechts verzocht ons shirtje binnenste uiten te draaien. Zo kan het dus ook!

De Finale!
Wat was het spannend en wat zag die scheidsrechter alles toch door een rode bril. Na 120 minuten lopen we dus goed chagrijnig weg van het grote beeldscherm, de mensenmenigte en al die camera’s. Op straat worden we meewarrig aangekeken. We gaan ons verdriet maar verzuipen. We bestellen bier op het terras en een portie frietjes om te snacken. De bitterballen worden enorm gemist, zeker als de frietjes koud en slap op tafel verschijnen. Kok Coen stuurt ze terug, terecht! Het bier blijkt ook nog lauw. Als we de frietjes even later terugkrijgen zijn ze warm, maar nog slapper! Opgewarmd in de magnetron! Hier kunnen we ons verdriet niet mee wegspoelen! We besluiten naar de goede supermarkt te gaan, niet naar prijzen te kijken en al het lekkers dat we zien mee te nemen. Zo komen we ‘thuis’ met drie grote tassen troostvoer: Wijn, bier, kazen, chips, worstjes (helaas geen bitterballen), maar het hielp slechts voor even.

The days after…
Nog weken daarna worden we herinnerd aan het verlies. We zijn inmiddels ook wel trots dat we zover zijn gekomen, maar vooral Sven heeft het er even moeilijk mee als we met Spanjaarden in een tour zitten. Iedereen herinnert ons er ook aan! Aan de andere kant komt het ook regelmatig voor dat we horen: “Ah Holanda, Copa del Mundo, son Campiones no?!”.  Blijkbaar heeft niet iedereen meegekregen dat  de wedstrijd tegen Brazilie slechts de kwartfinale was… Er zijn werkelijk heel wat mensen in Peru die denken dat Nederland de wereldkampioen is, ze hebben immers gewonnen van Brazilie! Toch nog enige glorie voor ons dus!