We hadden gehoopt in Noord-Peru wat te genieten van zon en strand. Immers na zoveel maanden reizen, verdienen we ook wel eens wat rust. Steeds maar weer inlezen, plannen en beleven is toch vermoeiend! Al hebben we een grote strand-bak gevonden, de zon was toch ver te zoeken in die rare mist! In Huancachina (bij Trujillo) nog even aan het zeewater gevoeld: net zo koud als dat het er uitzag! Er bleek wel ergens nog een zonnig strandje te zijn in Peru, maar dat lag tegen de grens met Ecuador. Met onze verkorte reisplannen in gedachte, zijn we echter niet meer zover noordelijk gegaan.
Van hoog…
Waar kunnen we dan een beetje ‘unwinden’? We steken nog maar eens de Andes in om halverwege te blijven hangen. Huaraz is een mooi plekje in de Cordillera Blanca. Het fijne van dit soort hooggelegen plekjes is dat het overdag vaak zonnig is. Bovendien is dit de ultieme startplaats voor trekkingen door de Andes. Wat kan je mind meer tot rust brengen dan een goede wandeling? We lezen over twee trekkingen: Santa Cruz en Huayhuash. De eerste is vier dagen en de tweede ongeveer tien dagen. Nou hebben we wel zin een stevige wandeling, maar zien het niet zo zitten om dit met een toergroep te doen. De Santa Cruz trek is, doordat zij korter is, makkelijker zelf te organiseren. Je moet immers ook voor alle dagen eten meesjouwen! We huren wat extra gewicht: tent, matjes en kookbenodigdheden, doen boodschappen voor vijf dagen en komen dan weer tot een goede 17kg per persoon. Het mannetje van de verhuur adviseert ons de route ‘andersom’ te lopen en zo kunnen we meteen in een extra dag de prachtige Laguna 69 meepakken! We zijn hem dankbaar voor de wijze raad en lopen de tocht uiteindelijk toch in vier dagen… We blijven immers gymleraren!
Gymleraren of niet, we moeten wel even bijkomen van de mooie tocht door de bergen. Zeker als blijkt dat ik toch een bacterie uit die mooie bergbeekjes heb meegenomen. Men had ons nog zo gewaarschuwd: ‘take only pictures, leave only footprints’. Maar nee, ik kon het weer niet laten. De dagen erna zit ik dus vanuit ons kamertje met familie te skypen, regelmatig onderbroken door een sprintje naar de wc… Sven werkt ondertussen aan een lekker bergkleurtje op het terras. Een toertje naar de archeologische site Chavin schiet er zo bij in, maar ach, hadden we niet al genoeg cultuur gezien?
…naar laag…
Van Huaraz gaan we weer enigzins opgeknapt naar Lima. We waren vorige keer niet veel verder gekomen dan de voetbalfinale… Nu dus een bezoek gebracht aan de binnenstad. Mooi, maar de dagen in Lima waren vooral weer grauw en grijs. Zoals zo vaak in de grote steden gaan we nog wel even shoppen. Mijn bril was namelijk foetsie na één van die lange nachtbusritten en ook Sven’s bril verdween niet veel later op wonderlijke wijze. Zogezegd duiken we een ‘brillenstraatje’ in (zoals in veel van de bezochte landen, zijn ook hier de straten ingedeeld in verschillende wijken, gesorteerd naar verkochte waar). In een handomdraai en voor slechts zestig euro per stuk lopen we er weer ‘wijselijk’ bij. Dan ook maar even op de hoogte blijven van de Nederlandse politiek, in de duurdere wijk Miraflores zien we een verkoper die zowaar de ‘Volkskrant’ verkoopt. De krant is van vandaag en kost de helft van wat je er in NL voor zou moeten betalen! Als we lezen over de opkomst van de PVV twijfelen we nog of we wel terug willen naar dit Nederland? Het heerlijke brood en lekkere kazen uit de ‘up-supermarket’ doen ons gelukkig weer herinneren aan de goede dingen van NL. We nemen het er nog maar eens goed van: Lekkere bruine boterham met Gouda-Kaas!
… en op z’n kant.
We nemen eens een bus overdag. Nog immer rijden we door die immense zandbak langs de kust, blijft vreemd. Na zes uur arriveren we in Nazca, beroemd inderdaad om de ‘Nazca-lijnen’. Op de grond zul je ze waarschijnlijk niet als zodanig herkennen, maar van hogeraf kun je de meest indrukwekkende figuren zien. Wij besluiten deze dan ook vanuit de lucht te bekijken. De waarschuwingen hadden we al vooraf gehoord…. je zou wel eens ziek kunnen worden in zo’n passagiersvliegtuigje voor vier personen. Dus begeven we ons naar de ‘farmacia’ voor wat pillen tegen bewegingsziekte. Rond achten worden we opgehaald en de hosteleigenaar raadt ons aan het ontbijt pas bij terugkomst te nuttigen… Doordat het erg bewolkt is, worden we echter pas tegen twaalven opgehaald, dus toch maar voorzichtig een ontbijtje naar binnen gewerkt.
We worden met een Colombiaans stel ingeboekt. Na wat anderen te zien opstijgen, landen en witjes (en sommigen met een ‘gevuld zakje’) uit de toestellen te komen, stappen we enigzins zenuwachtig in het vliegtuig. Het pilletje is dan al achter de kiezen… ‘let’s hope for the best’.
We krijgen een kaartje van de co-piloot met daarop de ‘tekens’ die we gaan bezoeken. Dertien tekeningen zullen we eens nader bekijken. Dit betekent ook dat we bij elk van hen twee keer op z’n kant gaan hangen. Eén keer voor de personen aan het rechterraampje en dan weer terug voor een kanteling naar links. We nemen alvast maar een mentos voor de frisse smaak! Al snel hangen we op z’n kant boven de walvis. We moeten even wennen, op welke schaal moeten we nu kijken? (Er lopen namelijk nogal wat lijnen door deze vlakte.) Ik voel meteen de G-krachten werken en mijn maag draait zich simultaan met het vliegtuig om. Ook Sven ziet wat witjes rond zijn neus en kijkt stilletjes door het raampje. Maar dan lijkt het pilletje haar werk te doen. Terwijl wij de mysterieuze lijnen bewonderen en druk schieten met film- en fotocamera, horen we hoe achter ons een reisgenoot ziek wordt. Met een zakje in zijn ene hand en de camera in de andere probeert hij te multitasken. Het gaat hem gelukkig redelijk goed af…
"Vlieg met ons mee..."
De lijnen blijven een groot raadsel, en vormen hersenvoer voor veel geleerden en minder geleerden. Er zijn enorm veel theorien over hun betekenis. Na 26 keer heen en weer blijft voor ons echter de grootste vraag: Hoe hebben ze dit in hemelsnaam voor elkaar gekregen?? Konden ze toen vliegen?
Nog steeds ondersteboven, letterlijk en figuurlijk, brengen we ook een bezoek aan een vroegere begraafplaats. Door de samenstelling van de grond (hele dikke, droge laag) zijn de begraven lichamen nooit ‘verteerd’. Hoewel ook hier de huaceros (grafrovers) al jaren bezig zijn met roven, zien we nog een aantal mooie graven. De mummies zien er bovendien grappig uit, velen hebben rasta-vlechten!
Naast het filmpje kun je hier de bijbehorende foto’s bekijken.
