De Colca Canyon ligt niet ver van Arequipa. Met een bus vertrekken we om 6.00u in de ochtend naar Chivay. In de bus voelen we weer die lichte duizeling, ons inmiddels bekend. We gaan namelijk over een pas op 4800m. hoogte. De snelheid waarmee we ‘geklommen’ zijn en de vroege morgen laten ons even happen naar zuurstof, maar eenmaal in Chivay (3600m) zijn we wakker en wat gewend aan de ijlere lucht. Ondanks de vroege bus hebben we de aansluiting gemist en lijken we gestrand tot de volgende dag. Gelukkig ontmoeten we een Poolse familie die graag naar Cabanaconde willen. Dit zal het eindppunt zijn van onze tocht. Het beginpunt ligt op de weg er naartoe. We regelen een busje en vragen de bestuurder ons af te zetten bij Mirador de San Miguel. Onderweg genieten we al van het prachtige landschap en stoppen we bij verschillende uitkijkpunten. Een van deze punten is de eerdergenoemde ‘Mirador’. Wij stappen uit, maar zien zo snel niet waar het pad begint. Onze chauffeur is -bijna- zeker dat dit het beginpunt van de trekking is. Wanneer we naar beneden kijken zien we ook wel een pad lopen, maar ja hoe komen we daar. Nou ja, misschien een stukje verder dan. Het zou hier toch echt moeten lopen.
We nemen afscheid van de chauffeur en familie en gaan op goed geluk op weg. Toch vreemd dat het begin van zo’n bekende route niet duidelijk staat aangegeven. De zoektocht duurt wel even en we lopen dwars door de velden waar de grazende koeien ons een beetje vreemd aankijken. We zien wat verder onder ons een ‘waterkanaal’ lopen, dát is natuurlijk ook het pad. Omdat we het begin nog steeds niet kunnen vinden, struinen we via rotslagen omlaag. Na een kwartiertje bereiken we het kanaal. Maar dit kanaal blijft op deze hoogte lopen en we moeten toch echt omlaag. Een blik naar beneden showt ons opnieuw het pad. Omhoog is trouwens geen optie meer, dus besluiten we als echte padvinders het pad omlaag te zoeken. Voetje voor voetje, want de canyon is diep… Na wat spannende momenten op een steile wand met stekelige doornstruiken en rollende stenen bereiken we dan toch echt het pad. Toch? Maar hoe kan dit pad zo overgroeid zijn? Het wordt immers door vele toergroepen gelopen en natuurlijk worden deze altijd vergezeld van een aantal ezels. Na een uur zit ik onder de schrammen en bulten van respectievelijk alle doorntakken en stomme steekbeesten. Het feit dat we dierlijke uitwerpselen op het pad zien liggen zou ons gerust moeten stellen, maar dat doet het niet. De uitwerpselen zijn namelijk bijna niet meer als zodanig herkenbaar, oud dus! Weer een puntje dat onze twijfel aanzwengelt.
Na bijna drie uur lopen bereiken we een ander pad, breder en ook niet meer zo overgroeid. Wanneer we even gaan zitten om onze sokken en schoenen te ontdoen van alle bebossing horen we stemmen van de andere kant komen. Ja hoor een groep met gids, zij komen van het goede pad. De gids hoort hoe wij hier zijn beland en schudt zijn hoofd, ‘very dangerous’. Maar ja eenmaal fout gegaan hadden we geen keus meer. Met goede moed vervolgen we het echte pad en bereiken we nog in de middagzon de bodem van de kloof. We zijn er echter nog niet en moeten eerst weer een goed stuk omhoog voordat we bij het dorpje San Juan de Chucchao een plaats kunnen zoeken om te overnachten. We vinden een leuk klein hutje om te slapen, genieten van een pilsje in de laatste zonnestralen en gaan op tijd naar bed.
De volgende dag begint goed als onze hostess pannenkoeken serveert voor het ontbijt. Helaas slaat de goede zin al snel om als we opnieuw ons pad niet kunnen vinden. We krijgen bijna spijt dat we zonder gids zijn gegaan. Een vriendelijk en prachtig oud vrouwtje met een enorme bos hout op haar hoofd neemt ons (na wederom wat vertwijfeling over de route) op sleeptouw. In het volgende dorpje komen we Ali tegen. Ook hij loopt zelfstandig en ook hij is al eens goed verdwaald geraakt tijdens deze tocht. We besluiten samen verder te trekken. Het pad leidt ons verschillende malen omhoog en omlaag, en is toch best vermoeiend. Als we bij een mooi uitkijkpunt uitkomen zien we onder Oasis de Sangalle. Een kleine groene vallei met verschillende natuurlijke baden. We hebben wel zin in een fris bad en slaan de weg omlaag weer in. Bij een van de baden aangekomen staan we weer voor een verrassing. Er zit al een ander stel aan een tafeltje en ik denk ‘dat zouden weleens Nederlanders’ kunnen zijn. Dichterbij gekomen, weet ik het zeker. Het blijkt namelijk een oud studiegenootje en haar vriend te zijn. Grappig hoe we bekenden blijven tegenkomen. Daarnaast ontmoeten we één Pools stel van de heenweg. Zij waren opgelucht ons te zien. Ze waren verderop het echte beginpunt tegengekomen en hoopten dat wij niet compleet verdwaald waren. Eind goed, al goed dus. Nou ja, bijna we moesten immers van Sangalle nog omhoog naar Cabanaconde dat betekent van 2160m hoogte naar 3287m hoogte over een steil pad dat we al tijdens het eerdere mooie uitzichtpunt hadden zien liggen. Na een drie uur lange en zeer warme klim bereiken we de top en raken we opnieuw van het padje. We zien het dorpje, maar geen pad dat er naartoe leidt. Dan maar weer zoals we gewend zijn. Dwars door het land. Die avond trakteren we onszelf op een pilsje en een lekker maal en kletsen we met Ali. We boeken het busticket van Chivay terug naar Arequipa voor de volgende dag en gaan er nogmaals op tijd in. Morgen vroeg op voor iets heel bijzonders! (Lees het vervolg hier)
Pingback: Arequipa | Reisgenieten