Tijd om terug te kijken op onze mooie reis. Een goede honderd busritten, 24 vluchten. een aantal boottochtjes en twee treinritten brachten ons in 16 maanden door 17 landen (incl. de kleintje Uruguay en Paraguay. In 471 dagen hebben we 132 plaatsen(*) aangedaan. Dat betekent om de drie a vier dagen verkassen.

Nu kunnen we nergens heen, we zitten op zo’n 180 m2 te wachten, met een heel klein duty-free shopje en bijna 300 mensen. Tijd om lijstjes te maken… we maken verschillende. Hieronder vind je onze lijstjes met terugblikken op de reis:

Wat we moeten missen:

• Onverwachte druppels op je kop: Lekkende airco’s van de gebouwen.
• Beestenboel op de slaapkamer: slangen, kakkerlakken en legers mieren.
• Jeuk van al die beesten!
• Tassen inpakken!
• Gebrek aan opbergruimte: Ontplofte tas in kamer.
• Slechte oploskoffie.
• Warme sauna-bussen of juist ijskastbussen.
• Gebroken nachten in busreis of in dorm.
• Kleffe nachten op een doorgezakt matras.
• De uitpuilende prullenbak naast de wc, met strontpapier van anderen.
  

  Shocking shower!

• Douches die je een schok geven!
• Ellenlange busritten met ‘prekende’ medereizigers (Ze hebben ons overigens niet kunnen bekeren).
• Buschauffeurs die door bergbochtjes sjezen.
• Buschauffeurs die denken alle tijd te hebben (Zij wel, wij niet…).
• ‘werkdruk’ voor de website.
• Altijd weer die pizza’s, pasta’s en noodlesoepen.

Maar ook:

• Veel zon
• Mooie berglandschappen
• Leuke aapjes, spelend tijdens het ontbijt
• Een grote ontbijttafel met medereizigers
• De vrijheid van links of rechts, blijven of verder gaan
• Leuke reacties op onze verhalen en foto’s
• Heerlijk buiten actief: Duiken,snorkelen, hiken, surfen
• Nieuwe culturen ontdekken
• Het mooie blauw: lucht, ijs, lagunes en zee

Hoogtepunten:

• Maya’s in Mexico, Belize, Guatemala en Honduras
• Snorkelen met enorme walvishaaien
• Muziek en dans in Cuba
• Spaceshuttle Atlantis die voor onze ogen wordt verplaatst
• Duiken tussen haaien en grote roggen in Belize
• Vulkaan Pacaya in Guatemala
• Bruiloft in El Tunco, El Salvador
• Vriendelijke en mooi Nicaragua
• Leuke skype-momenten met vrienden en familie
• Patagoniaal Patagonie! Trekking, Gletsjers, Lagunes, blauw ijs, Beagle Kanaal
• Buenos Aires! Wat een stad, Tango, Steak en Wijn… mmm
• Met Mayke naar Noord Chili: Indrukwekkend landschap
• Bolivia: Landschap blijft betoverend van Uyuni tot de jungle en pampa’s
• Voetbalgekte in Nederlandse cafés met bitterballen!
• Verrassend Peru: verborgen schatten, culturen, Inca, Nazca, Moche, machtige Condors!
• Drie dagen Boliviaanse Pampa’s: Duizenden kaaimannen, enorme Jabiroes, grappige Caipibara’s, plonsende schildpadjes, verstopte rivierdolfijnen en twee grote Anaconda’s
• Watervallen Iguazu!
• Van dit alles bijkomen op de prachtige strandjes rond Pipa, Brazilie.

Beetje Jammer:

• Lens van de camera die kapot valt op dag 1 in Cuba.
• Lens die niet goed gerepareerd is en onbruikbaar wordt.
• Verstuikte enkel na een lange busreis voor een mooie meerdaagse trekking in Guatemala.
• Stomme Guetamalteekse post: Mooi pakket met boeken, beeldjes, cd’s en andere souvenirs van de eerste maanden Mexico, Cuba, Florida en Belize: Allemaal kwijt….
• Camera die ermee ophoudt voordat we de mooie gletsjer Perito Moreno bezoeken.
• Harde schijven die het constant begeven met als gevolg verlies van een deel van de foto’s.
• Alle computercrashes.
• Zuipende, snuivende, rokende jongeren overal!
• Dezelfde jongeren die de nachtrust verstoren, lichten aan, luidruchtig, dingen breken (ja we worden oud…)
• Stormachtig weer, elke keer als we een mooi Caribisch eilandje aandoen.
• Net te laat zijn voor de pinguïns (Ushuaia), de schildpadden (Costa Rica) of de walvissen (Braziliaanse kust).
• Vulkaan Arenal compleet in de bewolking.
• Weer een dag aan de wc-pot gekluisterd zitten…
• (Het teveel aan) Caipirinha’s die het maagzuur omhoog brengen.
• Het missen van vier bruiloften, twee gehele zwangerschappen, vier geboortes en een emigratie.
• Zeven dagen op rij naar de Tandarts (Sven).

Om nooit te vergeten:

• Mooie mensen in Guatemala, Nicaragua, Bolivia, Peru
• Hartelijke open mensen in Mexico, El Salvador en Brazilie
• Grappige busritten met medicijnverkopers die een lesje biologie geven in de bus.
• Alle gesprekjes met taxi-chauffeurs. Van een van de eerste chauffeurs in Mexico DF die ons gelukspoppetjes geeft, de Hondureen die ons bijpraat over de presidentsverkiezingen tot de chauffeur in Lima die ooit een maand lang de privé-chauffeur was van Hans van Breukelen. Allemaal droegen ze bij aan onze taalontwikkeling en een groter begrip van hun samenleving.
• Leuke medereizigers!
• Verassende ontmoetingen met bekenden van ons en van onze bekenden.
• Eten van een cavia.
• Eten van Alpaca en Lama (Errug lekker!!!)
• Hete salsa en gevoelige tango

Waar we weer naar uitkijken:

• Wc papier in de pot werpen
• Alle vrienden en familie weer zien
• Nieuwe kindjes bewonderen
• Andermans trouwfoto’s bekijken en verhalen horen
• Alles weer op tijd
• Hagelslag op een zacht puntje
• Drop, drop, drop
• Krakelingen
• Bitterballen en kroketten
• ‘Nederlandse chinees’
• Witte kerst
• Albert Heijn, maar ook ‘de Aldi’!
• 3 FM of ‘Langs de Lijn’ luisteren zonder haperen
• Lekker keihard zingen onder de douche of gewoon in de (slaap-)kamer, zonder dat anderen je raar aankijken
• Avondje NAC
• Foto’s uitzoeken en de reis herbeleven
• Lekker balletje trappen of tegen een muur aan slaan
• Gezellig koken voor vrienden
• Zaterdagochtendkrant met een vers worstenbroodje

Nadat alle stalletjes zijn uitgestald en iedereen er klaar voor is komen ook de grote toerbussen uit Chivay aan. Het wordt dringen, maar wij hebben de beste plaatsen: aan de afgrond! De grote sterren laten echter op zich wachten… (zoals het echte sterren betaamd). Maar dan zien we onder ons een schaduw over het landschap. Het is moeilijk te zien, maar we vergissen ons niet. Even later nog één! Ze zijn nog ver beneden. Het blijkt slechts het voorprogramma, de rest laat nog even op zich wachten. Toch, na een half uurtje wat in de diepte te hebben gekeken, zie we aan de rechterkant iets dichter in het vizier komen. Niet veel later zien we ze de andere ‘tribune’ naderen, wel een stuk of vijf, nee zes! Even twijfelen we of we wel echt eerste rang zitten? Waarom komen ze niet hier?? Na een tijdje het spektakel van een afstand te hebben aanschouwd wordt ook ons wachten beloond…

Met een prachtige techniek, in alle rust zien we ze omhoog stijgen. De vleugels gespreid, turend naar onder en met een minimale inzet van energie. De rust bij het publiek is ver te zoeken: Camera’s klikken, voice-overs worden onderbroken door oh’s en ah’s. De show is nu echt begonnen en de sterren? Condors! Prachtige zwevende condors! En er komen er meer en meer. Wat zijn ze groot! Met een vleugelspanwijdte van bijna vier meter hoeven ze bijna niets te doen. De zon warmt de lucht op en de zo ontstane thermiek geeft deze vliegeniers een lift van ‘thuis’ (het nest onder in de kloof) naar ‘het werk’ (hun jachtgebied). Sommigen maken nog even een stop bij de koffiemachine (een overhangende rotspunt) en kletsen even bij. Dit geeft ons de mogelijkheid hun landingstechniek en ‘afsprong’ te observeren. Wat een pracht! Wanneer we denken dat het niet meer beter kan, komen ze over ons heen gezeild. Zo dichtbij, de zoomlens was er niet op bedacht en zo portretteren we slechts de poten en de staart. Levert toch ook weer mooie shots. We krijgen nog een kans, want de publieklievelingen geven nog een toegift. Weer zeilen ze over ons heen. Nu probeer ik hen vast te leggen, lens iets verder uitgezoomd, moeilijk te volgen met die snelheid, maar het lukt. Totdat er één recht over me heen vliegt en ik verblind voor een moment slechts vlekken zie. Had ‘ie me goed te pakken. Deze paparazzifotograaf wordt nu zelf verblind, niet door een camera met flits, maar door een zeer felle ochtendzon.

Dan is de show echt voorbij, de toergroepen worden weer in de bussen geladen en wij moeten hard op zoek. De volgende reguliere bus komt namelijk pas over een paar uur en om daar op te gaan zitten wachten. Na vele afwijzingen van toergroep-chauffeurs krijgen we gelukkig een lift aangeboden van een vriendelijke Peruaanse familie. Aangekomen in Chivay verkennen we het stadje voordat we onze volgende bus naar Arequipa kunnen pakken. Dit laatste is makkelijker gezegd dan gedaan. Onze twee stoelen zijn namelijk maarliefst 5x geboekt! Na veel gedoe, kunnen we uiteindelijk zitten (ten koste van de Peruaan, want die wordt in eigen land achtergesteld aan de toerist). Onderweg mogen we nog eenmaal genieten van het machtige landschap aan de rand van de Andes prachtig verlicht door de ondergaande zon. Ons Peruaanse avontuur komt hiermee na twee volle maanden ten einde. Het heeft ons aangenaam verrast!

We nemen afscheid van de chauffeur en familie en gaan op goed geluk op weg. Toch vreemd dat het begin van zo’n bekende route niet duidelijk staat aangegeven. De zoektocht duurt wel even en we lopen dwars door de velden waar de grazende koeien ons een beetje vreemd aankijken. We zien wat verder onder ons een ‘waterkanaal’ lopen, dát is natuurlijk ook het pad. Omdat we het begin nog steeds niet kunnen vinden, struinen we via rotslagen omlaag. Na een kwartiertje bereiken we het kanaal. Maar dit kanaal blijft op deze hoogte lopen en we moeten toch echt omlaag. Een blik naar beneden showt ons opnieuw het pad. Omhoog is trouwens geen optie meer, dus besluiten we als echte padvinders het pad omlaag te zoeken. Voetje voor voetje, want de canyon is diep… Na wat spannende momenten op een steile wand met stekelige doornstruiken en rollende stenen bereiken we dan toch echt het pad. Toch? Maar hoe kan dit pad zo overgroeid zijn? Het wordt immers door vele toergroepen gelopen en natuurlijk worden deze altijd vergezeld van een aantal ezels. Na een uur zit ik onder de schrammen en bulten van respectievelijk alle doorntakken en stomme steekbeesten. Het feit dat we dierlijke uitwerpselen op het pad zien liggen zou ons gerust moeten stellen, maar dat doet het niet. De uitwerpselen zijn namelijk bijna niet meer als zodanig herkenbaar, oud dus! Weer een puntje dat onze twijfel aanzwengelt.

Na bijna drie uur lopen bereiken we een ander pad, breder en ook niet meer zo overgroeid. Wanneer we even gaan zitten om onze sokken en schoenen te ontdoen van alle bebossing horen we stemmen van de andere kant komen. Ja hoor een groep met gids, zij komen van het goede pad. De gids hoort hoe wij hier zijn beland en schudt zijn hoofd, ‘very dangerous’. Maar ja eenmaal fout gegaan hadden we geen keus meer. Met goede moed vervolgen we het echte pad en bereiken we nog in de middagzon de bodem van de kloof. We zijn er echter nog niet en moeten eerst weer een goed stuk omhoog voordat we bij het dorpje San Juan de Chucchao een plaats kunnen zoeken om te overnachten. We vinden een leuk klein hutje om te slapen, genieten van een pilsje in de laatste zonnestralen en gaan op tijd naar bed.

De volgende dag begint goed als onze hostess pannenkoeken serveert voor het ontbijt. Helaas slaat de goede zin al snel om als we opnieuw ons pad niet kunnen vinden. We krijgen bijna spijt dat we zonder gids zijn gegaan. Een vriendelijk en prachtig oud vrouwtje met een enorme bos hout op haar hoofd neemt ons (na wederom wat vertwijfeling over de route) op sleeptouw. In het volgende dorpje komen we Ali tegen. Ook hij loopt zelfstandig en ook hij is al eens goed verdwaald geraakt tijdens deze tocht. We besluiten samen verder te trekken. Het pad leidt ons verschillende malen omhoog en omlaag, en is toch best vermoeiend. Als we bij een mooi uitkijkpunt uitkomen zien we onder Oasis de Sangalle. Een kleine groene vallei met verschillende natuurlijke baden. We hebben wel zin in een fris bad en slaan de weg omlaag weer in. Bij een van de baden aangekomen staan we weer voor een verrassing. Er zit al een ander stel aan een tafeltje en ik denk ‘dat zouden weleens Nederlanders’ kunnen zijn. Dichterbij gekomen, weet ik het zeker. Het blijkt namelijk een oud studiegenootje en haar vriend te zijn. Grappig hoe we bekenden blijven tegenkomen. Daarnaast ontmoeten we één Pools stel van de heenweg. Zij waren opgelucht ons te zien. Ze waren verderop het echte beginpunt tegengekomen en hoopten dat wij niet compleet verdwaald waren. Eind goed, al goed dus. Nou ja, bijna we moesten immers van Sangalle nog omhoog naar Cabanaconde dat betekent van 2160m hoogte naar 3287m hoogte over een steil pad dat we al tijdens het eerdere mooie uitzichtpunt hadden zien liggen. Na een drie uur lange en zeer warme klim bereiken we de top en raken we opnieuw van het padje. We zien het dorpje, maar geen pad dat er naartoe leidt. Dan maar weer zoals we gewend zijn. Dwars door het land. Die avond trakteren we onszelf op een pilsje en een lekker maal en kletsen we met Ali. We boeken het busticket van Chivay terug naar Arequipa voor de volgende dag en gaan er nogmaals op tijd in. Morgen vroeg op voor iets heel bijzonders! (Lees het vervolg hier)

Het lot van uitverkoren vrouwen
We brengen zoals gezegd een bezoek aan een bijzonder klooster, Santa Catalina. Met haar oppervlakte van 20 km² lijkt het trouwens meer op een stad dan een klooster. Van oudsher leidde het tweede kind van een gezin een religieus bestaan. In 1580 werd dit klooster speciaal gebouwd voor de ‘uitverkoren’ dames van stand. Na het betalen van een hoge ‘bruidsschat’ mochten zij een eigen spin aan het kloosterbestaan geven. Zo waren de ‘cellen’ ruime kamers, vaak met eigen keuken en zitgelegenheid en had iedere non minstens één eigen slaaf. Daarnaast was er een speciale ruimte om buitenstaanders te ontvangen (weliswaar nog steeds enigszins afgeschermd, maar toch). De Paus vond het in 1871 wel welletjes en maakte een einde aan het luxe-bestaan. In 1970 werd het klooster publiek toegankelijk. Met de heffing van entree-geld kon er voor modernisering worden betaald. In een -voor toeristen- afgesloten deel leven nog steeds enkele nonnen.

Een heel andere geschiedenisles leren we van “Juanita”, ook uitverkoren. Dit meisje, ook wel de ijsprinses genoemd, werd gewikkeld in doeken in 1995 gevonden op Mt. Ampato. Een nabijgelegen vulkaan had met haar uitbarsting het ijs op de top laten smelten en toonde een bundeltje doeken. Vijfhonderd jaar had het Inca-meisje in de ijslaag gelegen. Ze was dan ook geheel bevroren. Dit maakte onderzoek zeer interessant. Zo blijkt het meisje (+/- 14 jaar) geofferd te zijn. Met een klap op het hoofd ging zij haar lot tegemoet om de goden gunstig te stemmen. Het ijs maakt dat de tijd heeft stilgestaan voor haar. Alles is nog intact: kleding, huid, haar en zelfs haar ingewanden. Daardoor weten we nu wat zij vijfhonderd jaar geleden heeft gegeten en dat ze met een mengsel van oa. alcohol en cocabladeren zo verdoofd is geweest dat ze de klap op het hoofd niet eens gevoeld heeft. Tijdens ons bezoek aan Museo Sanctuarios Andinos waar ze ligt opgebaard krijgen we alle uitleg over haar achtergrond. Het hele bezoek lijkt morbide, we krijgen Juanita zelfs nog opgebaard in een ijzig glazen huis te zien. Maar de opzet is zeer respectvol en we krijgen een waardig beeld van het meisje dat hier zo vredig ligt.

Laatste dagen in Peru
De dagen erna bereiden we ons voor op weer een mooie voettocht door de Colca Canyon, één van de diepste kloven ter wereld. Deze keer een trek van slechts 3 dagen en met kleine hostels onderweg zodat we niet alles mee hoeven te zeulen. De show waar we aan het einde van de tocht op getrakteerd worden is zo overweldigend dat we honderden foto’s schieten om jullie er een beeld van te geven… (het verslag: van de trek, en van dé show!)

Bij terugkomst in Arequipa eten we nog een Peruaanse delicatesse: Cuy, oftewel Cavia. Tja, we hebben ze overal al gezien; in levende lijve, ‘in hun blote gat’ op de markt en nu dus ook gefrituurd op ons bordje. Ik moet zeggen dat het vlees wel aardig smaakte, maar het blijft toch maar een klein mager beestje en derhalve een klein mager hapje. In deze regio wordt het echter als zeer voedzaam gezien. Waarschijnlijk omdat de Peruanen het beestje helemaal verorberen, terwijl ik de pootjes en dergelijke maar op het bordje laat liggen…

Van hoog…
Waar kunnen we dan een beetje ‘unwinden’? We steken nog maar eens de Andes in om halverwege te blijven hangen. Huaraz is een mooi plekje in de Cordillera Blanca. Het fijne van dit soort hooggelegen plekjes is dat het overdag vaak zonnig is. Bovendien is dit de ultieme startplaats voor trekkingen door de Andes. Wat kan je mind meer tot rust brengen dan een goede wandeling? We lezen over twee trekkingen: Santa Cruz en Huayhuash. De eerste is vier dagen en de tweede ongeveer tien dagen. Nou hebben we wel zin een stevige wandeling, maar zien het niet zo zitten om dit met een toergroep te doen. De Santa Cruz trek is, doordat zij korter is, makkelijker zelf te organiseren. Je moet immers ook voor alle dagen eten meesjouwen! We huren wat extra gewicht: tent, matjes en kookbenodigdheden, doen boodschappen voor vijf dagen en komen dan weer tot een goede 17kg per persoon. Het mannetje van de verhuur adviseert ons de route ‘andersom’ te lopen en zo kunnen we meteen in een extra dag de prachtige Laguna 69 meepakken! We zijn hem dankbaar voor de wijze raad en lopen de tocht uiteindelijk toch in vier dagen… We blijven immers gymleraren!

Gymleraren of niet, we moeten wel even bijkomen van de mooie tocht door de bergen. Zeker als blijkt dat ik toch een bacterie uit die mooie bergbeekjes heb meegenomen. Men had ons nog zo gewaarschuwd: ‘take only pictures, leave only footprints’. Maar nee, ik kon het weer niet laten. De dagen erna zit ik dus vanuit ons kamertje met familie te skypen, regelmatig onderbroken door een sprintje naar de wc… Sven werkt ondertussen aan een lekker bergkleurtje op het terras. Een toertje naar de archeologische site Chavin schiet er zo bij in, maar ach, hadden we niet al genoeg cultuur gezien? 

…naar laag…
Van Huaraz gaan we weer enigzins opgeknapt naar Lima. We waren vorige keer niet veel verder gekomen dan de voetbalfinale… Nu dus een bezoek gebracht aan de binnenstad. Mooi, maar de dagen in Lima waren vooral weer grauw en grijs. Zoals zo vaak in de grote steden gaan we nog wel even shoppen. Mijn bril was namelijk foetsie na één van die lange nachtbusritten en ook Sven’s bril verdween niet veel later op wonderlijke wijze. Zogezegd duiken we een ‘brillenstraatje’ in (zoals in veel van de bezochte landen, zijn ook hier de straten ingedeeld in verschillende wijken, gesorteerd naar verkochte waar). In een handomdraai en voor slechts zestig euro per stuk lopen we er weer ‘wijselijk’ bij. Dan ook maar even op de hoogte blijven van de Nederlandse politiek, in de duurdere wijk Miraflores zien we een verkoper die zowaar de ‘Volkskrant’ verkoopt. De krant is van vandaag en kost de helft van wat je er in NL voor zou moeten betalen! Als we lezen over de opkomst van de PVV twijfelen we nog of we wel terug willen naar dit Nederland? Het heerlijke brood en lekkere kazen uit de ‘up-supermarket’ doen ons gelukkig weer herinneren aan de goede dingen van NL. We nemen het er nog maar eens goed van: Lekkere bruine boterham met Gouda-Kaas!

… en op z’n kant.
We nemen eens een bus overdag. Nog immer rijden we door die immense zandbak langs de kust, blijft vreemd. Na zes uur arriveren we in Nazca, beroemd inderdaad om de ‘Nazca-lijnen’. Op de grond zul je ze waarschijnlijk niet als zodanig herkennen, maar van hogeraf kun je de meest indrukwekkende figuren zien. Wij besluiten deze dan ook vanuit de lucht te bekijken. De waarschuwingen hadden we al vooraf gehoord…. je zou wel eens ziek kunnen worden in zo’n passagiersvliegtuigje voor vier personen. Dus begeven we ons naar de ‘farmacia’ voor wat pillen tegen bewegingsziekte. Rond achten worden we opgehaald en de hosteleigenaar raadt ons aan het ontbijt pas bij terugkomst te nuttigen… Doordat het erg bewolkt is, worden we echter pas tegen twaalven opgehaald, dus toch maar voorzichtig een ontbijtje naar binnen gewerkt.

We worden met een Colombiaans stel ingeboekt. Na wat anderen te zien opstijgen, landen en witjes (en sommigen met een ‘gevuld zakje’) uit de toestellen te komen, stappen we enigzins zenuwachtig in het vliegtuig. Het pilletje is dan al achter de kiezen… ‘let’s hope for the best’.

We krijgen een kaartje van de co-piloot met daarop de ‘tekens’ die we gaan bezoeken. Dertien tekeningen zullen we eens nader bekijken. Dit betekent ook dat we bij elk van hen twee keer op z’n kant gaan hangen. Eén keer voor de personen aan het rechterraampje en dan weer terug voor een kanteling naar links. We nemen alvast maar een mentos voor de frisse smaak! Al snel hangen we op z’n kant boven de walvis. We moeten even wennen, op welke schaal moeten we nu kijken? (Er lopen namelijk nogal wat lijnen door deze vlakte.) Ik voel meteen de G-krachten werken en mijn maag draait zich simultaan met het vliegtuig om. Ook Sven ziet wat witjes rond zijn neus en kijkt stilletjes door het raampje. Maar dan lijkt het pilletje haar werk te doen. Terwijl wij de mysterieuze lijnen bewonderen en druk schieten met film- en fotocamera, horen we hoe achter ons een reisgenoot ziek wordt. Met een zakje in zijn ene hand en de camera in de andere probeert hij te multitasken. Het gaat hem gelukkig redelijk goed af…

"Vlieg met ons mee..."

De lijnen blijven een groot raadsel, en vormen hersenvoer voor veel geleerden en minder geleerden. Er zijn enorm veel theorien over hun betekenis. Na 26 keer heen en weer blijft voor ons echter de grootste vraag: Hoe hebben ze dit in hemelsnaam voor elkaar gekregen?? Konden ze toen vliegen? 

Nog steeds ondersteboven, letterlijk en figuurlijk, brengen we ook een bezoek aan een vroegere begraafplaats. Door de samenstelling van de grond (hele dikke, droge laag) zijn de begraven lichamen nooit ‘verteerd’. Hoewel ook hier de huaceros (grafrovers) al jaren bezig zijn met roven, zien we nog een aantal mooie graven. De mummies zien er bovendien grappig uit, velen hebben rasta-vlechten!

Naast het filmpje kun je hier de bijbehorende foto’s bekijken.

We gaan per nachtbus naar Chiclayo. ‘s Ochtends worden we wakker in een vreemde wereld. We zitten opnieuw dichtbij de kust en het is nog net zo mistig grijs als in Lima. Maar ook onder de horizon is het landschap vreemd wazig. Het is één grote zandbak (inclusief zandbergen) en het zand van de grond lijkt zich te mengen met de mist van de lucht. 

Vanuit Chiclayo bezoeken we verschillende sites. Het plaatsje Sipan (tussen 100 en 700 n. Chr. een belangrijke plaats voor de Moche) bezoeken we samen met Coen en Susanne en doen dit zelfstandig. Met lokale busjes komen we bij verschillende piramides uit. Ze zien eruit als grote zandbergen en je hebt wat inbeeldingsvermogen nodig om hier oude piramides in te zien. Wel heel duidelijk te zien zijn de verschillende graftombes die ze hier hebben gevonden. De meesten zijn helaas door de jaren heen ‘vereerd’ met een bezoekje van grafrovers… 

Gelukkig werd in de jaren ’80 door een archeoloog een tombe blootgelegd die op dat moment nog intact was. De grafkamer van de “Heer van Sipan” overtrof alle eerdere vondsten. De ontdekking wordt dan ook wel gezien als één van de belangrijkste vondsten van de 20e eeuw. ”El Señor de Sipan” werd begraven met veel goud en bezittingen. Er werden daarnaast ook andere lichamen aangetroffen in zijn graf. Onder het ‘gezelschap’ bevonden zich een aantal vrouwen (waaronder ook zijn vrouw), krijgers, een kind, een hond en een lama. Bij onder andere de bewaker van het graf werd het skelet aangetroffen zonder voeten, aangenomen is dat dat ter preventie van ‘vluchten’ was. We bekijken de -nagemaakte- graftombes en laten ons informeren over de Moche beschaving in het kleine naastgelegen museum.

Filmpje Schatten van Sipan

 Het museum dat we echter de volgende dag bezoeken in Lambayeque is pas echt waardevol. Het museum is modern en bevat informatie in spaans en engels. In speciale ruimtes worden de graven in het echt getoond en een schat aan schatten verblindt ons. Wat een rijkdom: goud, zilver, edelstenen en alles gecombineerd in prachtige maskers, hoofdtooien, kettingen en wat al niet meer. Die Moche-mensen wisten wel hoe ze sieraden moesten maken en dat lieten ze graag zien. Compleet uitgedost verschenen ze in het openbaar! Helaas mogen we in het museum zelf geen foto’s maken. Als je op het plaatje hiernaast klikt kun je een klein filmpje bekijken met een selectie van de schat.

Vanuit Chiclayo bezoeken we ook Tucume. Nog zo’n grote zandberg, met verhalen en ‘schatten’, dit keer van de Sican-cultuur. We zullen niet uitwijden over elke cultuur, dus voor de echt geintereseerden: je kunt wat interessante links vinden.

Aan de andere kant van de berg
We nemen een nachtbus naar de andere kant van de Andes en arriveren in de vroege ochtend in de Amazone van Peru. Chachapoyas is vernoemt naar haar oude beschaving ‘Chachapoyas’ dat wolkenvolk betekent. (We zitten weer op ruim 2400m.) De eerste dag brengen we in de stromende regen (met dank aan het ’tropisch REGENwoud) een bezoek aan de Gocta-waterval met een kletterlengte van maarliefst 771m, de hoogste waterval van Peru! Naast mooie natuur is ook hier weer volop cultuur. Zo bezoeken we bijzondere sarcofagen in een hoge bergwand. Verschillende menselijke figuren staan hoog op een richel halverwege een bergwand bij Karajia.

De volgende indrukwekkende site is “Kuelap”.  Deze bezoeken we wel met een tour omdat de site moeilijk te bereiken is en we meer willen weten van deze Cultuur. We hadden van tevoren gelezen dat het een grote site is, vergelijkbaar met Machu Picchu en dat deze nog grotendeels begraven is. Onze gids is super, hij weet zo veel en vertelt zoveel over de mensen van Kuelap. Wanneer we aankomen bij de site worden we verwelkomt door een vestingsmuur van wel 30 meter hoog. Deze muur loopt om de gehele site heen en heeft slechts drie ingangen. Deze ingangen beginnen breed maar lopen dan smal toe zodat er maar 1 persoon tegelijk binnen kan komen. Een perfect verdedigingsbouwwerk waar over na is gedacht. Hadden de Inca’s dit later gebruikt, dan waren de Spanjaarden misschien nooit zo ver gekomen. Eenmaal binnen zien we dat een gedeelte is hersteld en dat er veel werkzaamheden bezig zijn, maar we zien ook nog heel veel  begroeide tempels, kamers, woonunits. Vol bewondering bekijken we de site en horen verschillende theorien over de beschaving.

En weer terug…
Opnieuw een nachtbus (ze zijn ook zo goed hier in Peru!) weer over de Andes, zigzaggend naar laagland en zandbakken, Trujillo. In Trujillo worden we nog een aantal keer verrast. We bezoeken Chan Chan, Huaca de Arco de Iris en Huaca del Sol & Huaca de la Luna. 

Chan Chan was de hoofdstad van de Chimu en kent vele paleizen gebouwd van modderstenen. We ‘verdwalen’ door het paleis Tschudi, wat meer op een stad lijkt dan een paleis. Het ceremoniele gedeelte, het leefgedeelte en de begraafplaats worden door één ommuurde ‘straat’ verbonden. Huaca de Arco Iris (regenboog) is prachtig en verkeerd in bijzonder goede staat. Toch worden we de volgende dag nog meer overdonderd wanneer we de Huaca de la Luna bezoeken. Ze zijn nu nog druk bezig met het opgraven en uitgraven van de site maar van wat ze al wel gevonden hebben slaan we achterover. De piramides waren van binnen en van buiten beschilderd en omdat men ook hier nieuwe hogere piramides over de ondergelegen laag heenbouwden zijn deze goed bewaard gebleven. We komen op een gegeven moment bij een muur aan, 50 meter hoog, die van top tot teen beschilderd is met verschillende figuren, in  verschillende kleuren in  die allemaal hun eigen betekenis hebben. We lopen verwonderd rond en kunnen niet alles in ons opnemen want de tour gaat te snel en veel in het Spaans. We maken veel foto’s om later nog even terug te kijken en te lezen. Het nieuwe bijgelegen museum is pas twee weken open en gratis voor publiek zodat de lokale bevolking iets kunnen leren over hun voorouders. Opnieuw staan we versteld van de goede tweetalige info, het gebruik van digitale media en de ‘gevonden voorwerpen’. Maar ook hier geldt: Fotografie verboden!

Wij zeggen dus: Zelf een tripje naar Noord-Peru boeken! De toeristen hier zijn vooral de Peruanen zelf en je wordt met open armen ontvangen. Zo merkt Marlieke wanneer ze spontaan een kusje krijgt van een schoolkindje dat met een klassenuitje de Huaca’s bezoekt.

Na al deze beschavingen en culturen wordt het weer tijd voor natuurschoon en gaan naar Huaraz. (Natuurlijk weer met een nachtbus, weer die bergen in!)

Nederland – Uruguay (halve finale)
Om 13.30u plaatselijke tijd begint de  halve finale en de kleine kroeg zit nog voller dan de vorige keer. Iedereen is klaar voor weer een feestje, want natuurlijk gaan we van Uruguay winnen! Als in de laatste minuten de scheids het toch nog spannend weet te maken schreeuwt de hele kroeg om het fluitsignaal. Wanneer het eindelijk klinkt, barst het feest los: WE ZITTEN IN DE FINALE!!!! Een salsabandje houdt de stemming er nog wat langer in met “Vaya Holanda” op de melodie van “La la Bamba”. En het bleef nog lang onrustig in Cusco….

Dan wordt het voor ons echt tijd Cusco te verlaten. Na twee-en-een-halve week Cusco nemen we afscheid van onze vrienden in El Cholandes. We groeten nog eenmaal knuffelmascotte Tim met een ‘Hup Holland’ en vertrekken de volgende ochtend vroeg voor een  korte tour naar Machu Picchu. Twee dagen later zitten we in het vliegtuig naar Lima. Hier begint het laatste hoofdstuk van de voetbalgekte…

(voetbal-)koorts
In Lima blijf ik de eerste dag ziekjes op bed liggen. De verkoudheid waar ik in Cusco last van had is na de lange dag Machu Picchu in alle hevigheid teruggekeerd. Ik ben constant aan het hoesten en heb verhoging (koorts of voetbalkoorts?). We vinden echter een luxe supermarkt en met een lekkere salade, fruit en een broodje brie probeer ik wat aan te sterken voor de finale. Het was dan niet de gedroomde revanche op Duitsland, maar had de EK-finale van 2008 ook niet NED-SPA moeten zijn? Laten we dát dan even rechtzetten…

Al het hele WK wordt er voor, tussen en na de wedstrijd uitgezonden vanaf Plaza de Armas in Lima, waar het officiële Coca Cola Fanfest plaatsvindt (Zo ook in Parijs, Rome, New-York en nog zo wat…). We gaan opnieuw volledig uitgedost en op tijd naar het plein. Samen met Coen (NL) en zijn vriendin Susannah (Engelse die bij gebrek aan beter) ook voor NL juicht begeven we ons op het plein, waar de eersten al staan te wachten. Peru is toch nog steeds nieuwsgierig naar de winnaar. Ook al doen hun favorieten Brazilie, Argentinie, Paraguay en Uruaguay niet meer mee. Onder het mom van ‘Ergens zijn we allemaal een beetje Spaans…’ zien we vooral veel rood-geel op het plein. Als wij echter met onze mooie rood-wit-blauwe potloodjes ten tonele verschijnen blijkt er ook support voor NL. Ik wordt werkelijk overal heen gesleurd, om een kind, een broertje, een vriend of vriendin te versieren met onze drie-kleur! Een beetje trots ga ik dus hard aan het werk… Wij blijken de enigen te zijn met vlaggetjes-materiaal, dus het werk stapelt zich op, helemaal als er nog meer Nederlanders aankomen. Er zijn veel camera’s en we mogen in het ‘speciale filmgedeelte’  komen feesten. Iedereen wil er dan ook op z’n hollandst uitzien. Ook zij die dat eigenlijk niet zijn, maar ach the more the merrier toch? Als ik het kleurwerk niet meer kan bijhouden nemen anderen het gelukkig over.

Bavaria… eh… Inka-meisje
Dat sponsorgedoe met die Nederlandse Bavaria-meisjes kennen ze hier trouwens ook. Nog tijdens de warming-up word ik benaderd door een medewerker van het evenement. Of ik mijn shirtje uit wil doen… (En nee, hij was niet geinteresseerd in wat ik eronder aan had!). Ik draag namelijk het shirt dat ik van Tim had gekregen. Het is een shirt van “Inka Kola”, in deze landen de grote concurrent van Coca. Aangezien dit hún feest is, willen ze geen reclame van andere drankmerken. Ik ben echter niet de enige supporter met ‘merkkleding’. Coen, met zijn Cusceña-shirt (biermerk Cusco) en een paar andere gasten om ons heen worden er ook uitgepikt. We worden echter niet opgepakt, maar slechts verzocht ons shirtje binnenste uiten te draaien. Zo kan het dus ook!

De Finale!
Wat was het spannend en wat zag die scheidsrechter alles toch door een rode bril. Na 120 minuten lopen we dus goed chagrijnig weg van het grote beeldscherm, de mensenmenigte en al die camera’s. Op straat worden we meewarrig aangekeken. We gaan ons verdriet maar verzuipen. We bestellen bier op het terras en een portie frietjes om te snacken. De bitterballen worden enorm gemist, zeker als de frietjes koud en slap op tafel verschijnen. Kok Coen stuurt ze terug, terecht! Het bier blijkt ook nog lauw. Als we de frietjes even later terugkrijgen zijn ze warm, maar nog slapper! Opgewarmd in de magnetron! Hier kunnen we ons verdriet niet mee wegspoelen! We besluiten naar de goede supermarkt te gaan, niet naar prijzen te kijken en al het lekkers dat we zien mee te nemen. Zo komen we ‘thuis’ met drie grote tassen troostvoer: Wijn, bier, kazen, chips, worstjes (helaas geen bitterballen), maar het hielp slechts voor even.

The days after…
Nog weken daarna worden we herinnerd aan het verlies. We zijn inmiddels ook wel trots dat we zover zijn gekomen, maar vooral Sven heeft het er even moeilijk mee als we met Spanjaarden in een tour zitten. Iedereen herinnert ons er ook aan! Aan de andere kant komt het ook regelmatig voor dat we horen: “Ah Holanda, Copa del Mundo, son Campiones no?!”.  Blijkbaar heeft niet iedereen meegekregen dat  de wedstrijd tegen Brazilie slechts de kwartfinale was… Er zijn werkelijk heel wat mensen in Peru die denken dat Nederland de wereldkampioen is, ze hebben immers gewonnen van Brazilie! Toch nog enige glorie voor ons dus!

We bevinden ons op Isla del Sol als het wereldkampioenschap echt begint. Dit eilandje in het grote Titicacameer kent geen autovervoer en al gaan we hier redelijk ‘back to basic’ af en toe zien we wat sneeuwige tv-beelden en wanneer we aanmeren op het eiland horen we via een lokaal mannetje met een radio dat de openingswedstrijd in een gelijkspel eindigt.

Een goed begin…
In La Paz horen we van Sol y Luna, een Nederlands cafe. Al uitkijkend naar een broodje kroket haasten we ons hiernaartoe. Het is goed druk, vooral met Duitsers en Australiërs, want op een groot scherm is de mooie overwinning van Duitsland duidelijk te zien. Moeten we nu al bang worden??

In La Paz begint het ook echt voor ons. Nederland speelt haar openingswedstrijd tegen Denemarken. Voordat we ons in de vroege ochtend naar het cafe begeven moeten we nog wel wat oranje goed inslaan. Vooral de gekleurde oog- en lippotloden blijken een hit te zijn. Om 7.00u ’s ochtends worden de Nederlandse supporters klaargemaakt met vlaggetjes op wangen, neus en voorhoofd. We konden toen nog niet vermoeden dat we op deze manier veel verder in het toernooi zieltjes gingen winnen voor ons rood-wit-blauw Oranje.

In Copacabana zien we de volgende wedstrijd. Ondanks dat we tv op de kamer hadden gaan we toch weer vroeg op pad. Het is immers leuk om in cafe met anderen te kijken. Helaas kunnen de mannetjes van Vliet ons niet vergezellen, zij waren de ochtend ervoor vertrokken. We vonden namelijk wel een cafe dat open was op dit onchristelijke tijdstip, maar andere supporters waren ver te zoeken… Slechts twee Engelsen keken met ons mee om voor de rust al weg te zijn, ze hadden een bus te halen! Gelukkig waren er in de tussentijd al een paar supporters binnengedruppeld, maar wij waren de enige echte (lees: uitgedoste) oranjesupporters.

Met Bloed, Zweet en Tranen
24 juni is Inti Raymi in Cusco. Dit grootse Incafeest vind oa plaats bij de ruines van Sacsayhuaman. Via een radio van een Peruaan krijgen we in alle drukte nog net mee dat Italië van Paraguay verliest. Om 13.30u vindt echter ook het festival plaats, waardoor we pas later horen dat Nederland- Kameroen niet echt een gemiste wedstrijd was. 

Dan komen we voor een dilemma te staan. We willen de Salkantaytrek doen die ons in vijf dagen naar Machu Picchu brengt. Er zijn echter geen vijf aaneengesloten dagen tussen twee Nederlandse wedstrijden We besluiten uiteindelijk de wedstrijd tegen Slowakije te missen. Het is deze wedstrijd of die tegen Brazilië… Sven redeneert: “Als we van Slowakije verliezen dan was het geen goede wedstrijd en hoef ik ‘em ook niet gezien te hebben”. Maar we hebben (on)geluk: We missen ze uiteindelijk geen van beiden… Sven heeft een buikinfectie en gaat aan de antibiotica ik heb inmiddels een stevige verkoudheid te pakken dus een dun matje op de grond in de hoge bergen was ook voor mij geen goede optie. Gelukkig is het mannetje van ons hostel zo aardig om een tv-tje op de kamer te zetten. Met een kopje kamillethee zitten we dus ’s ochtends in bed te kijken hoe Nederland van Slowakije wint en zo zijn wij ook weer een beetje opgeknapt.

We moeten natuurlijk wel een beetje aansterken en ons krachtvoer vinden we in ‘El Cholandes’ een Nederlands café in Cusco. Opnieuw broodje kroket, bitterballen en zelfs hutspot! Op de dag van de wedstrijd tegen Brazilië zijn we al om 8.00u in de kroeg te vinden. Samen met Tim, een Australiër die we vroeg uitbed hebben gesleurd als versterking. Al snel zit het café weer compleet vol… oranje overal… eh bijna. De enige Braziliaan die zich in het hol van de leeuw durft te bevinden vindt al snel een reden tot dansen. Na 10 minuten heeft hij de grootste lol, terwijl de rest van het café verslagen stilvalt. Het was maar voor zeer kort, de lijnrechter had goed opgelet en zodra deze de goal afkeurt, krijgt de kleine groengele kanarie de volle oranje laag. Helaas kan hij zijn dansje niet veel later alsnog afmaken. Wanneer de eerste helft voorbij is, zijn we niet tevreden, maar hebben nog wel hoop. Mijn van tevoren bedachte score schrijf ik buiten op het bord.

Ik hoef jullie geen verslag te geven van de 2e helft… Wat was het een feest!!!! Uit volle borst klonk Hazes door het cafe… met bloed, zweet en traneh… De door mij voorspelde 2-1 werd goed gevierd, zelfs de Braziliaan trok een oranje shirtje aan (verloren weddenschap ). Voorbijgaande Peruanen kijken ons eerst nog vreemd aan, maar trekken snel de oranje conclusie uit al onze outfits en feliciteren ons met de overwinning op Brazilië… wie had dat gedacht! “Nu gaan jullie zeker naar de finale! Dat wordt dan Nederland-Duitsland”. Wij vinden het allemaal prima en speculeren al flink over de revanche op onze oosterburen… Onze geadopteerde Australische Oranjesupporter (Tim) vindt het prachtig en ‘leent’ een fruitfietsje met luidspreker: “ Hoep Holland, Hoep”!

Lees verder -na de rust- in de tweede helft en bekijk onze oranje-outfits in de fotoserie.

Sven wordt namelijk geveld door een Peruaanse bacterie, wat neerkomt op 1 dag echt ziek, koorts, veel toiletbezoeken en schrale billen. De dokter schrijft na een poeptest een antibiotica-kuur voor. Het energielevel zakt door dit alles naar nul. We stellen de trek dus uit en later af. In plaats daarvan boeken we een 2-daagse trip naar Machu Picchu met de auto. Om 6.00u worden we opgehaald, maar dat blijkt (hoe on-Peruaans) 5.45u te worden. Hoe wat en waarom, geen idee, maar we verlaten Cusco pas om 8.00u. In de tussentijd rijden we maar wat rondjes door Cusco.

Zigzaggend gaan we naar Ollantaytambo en van daaruit begint de stofweg naar Aguas Calientes, het dorpje vlakbij de site. Het weggetje lijkt te smal voor verkeer, maar daar denken ze hier anders over…. We zien een grote truck recht op ons af komen. Het is zelfs twee-richting verkeer! De minibus stopt bij het hydraulisch treintje. Deze vertrekt in de schemering om een uurtje later in Aguas Calientes uit te komen. De gids verzamelt ‘zijn toeristen’, brengt ons naar het restaurant voor het diner om ons daarna in verschillende hotelletjes onder te brengen. Dat was in ieder geval de bedoeling maar het ons toegewezen hotel heeft geen reservering binnen gekregen en is vol. Uiteindelijk vinden we een kamer en een bed, waar we voor nog een paar uurtjes wegdommelen…

Machu Picchu We zijn er bijna… toch? 
Er zijn twee manieren om van Aguas Calientes naar Machu Picchu te gaan. Je kunt met de bus (vanaf 5.20u) zigzaggend naar boven of je kunt de oude Inca-trappen betreden om het 350 meter hoger gelegen Machu Picchu te bereiken. We hebben echter tijdens het diner te horen gekregen dat als je Wanu Pichu wil beklimmen (slechts 200 mensen per dag toegestaan) je te voet moet gaan anders ben je te laat om een plaatsje op de lijst te bemachtigen. Ik had toen al mijn twijfels over de tijd van opstaan en had moeten weten dat een beklimming van duizenden traptreden op dat tijdstip voor mij onmogelijk is. Ik had destijds in Maleisie al problemen met de tocht naar de Pinnacles en dat was om 6.00u ‘s ochtends. Maar ik laat me toch overhalen (groepsdruk?) en zo sta ik tegen beter weten in om 3.30u naast mijn bed. Het is donker, fris, en veel te vroeg… ik sta dus al te duizelen. Op straat komen we al vele andere vroege vogels tegen. (HET IS 4 UUR ’S OCHTENDS!) Ze lopen twee kanten op. De ene groep gaat richting bus de andere net als wij, richting de trappen.

De wandeling naar de trappen gaat prima, ik weet zelfs al een klein beetje te eten (lukt me anders nooit zo vroeg). Maar het trapklimmen blijkt de echte uitdaging. Ik probeer rustig de treden op te gaan en laat snellere klimmers voorgaan, maar naar mate ik meer trappen beklim, voel ik me minder goed. Het lijkt alsof ik oververhit raak. Ik druip van het zweet, mijn ademhaling is verschrikkelijk snel en mijn hoofd duizelt zo dat ik er misselijk van word. Wanneer we weer een serie treden hebben beklommen, ga ik zitten. Doordat ik uit de bebossing ben en niet meer in beweging koel ik snel af, en ik begin te rillen. Na nog zo’n trappenserie zien we een ander stel de trappen verlaten en hun weg over de slingerweg vervolgen. Wij besluiten hetzelfde te doen. Nog steeds een inspanning, maar niet zo erg als de trappen. Bovendien blijf ik in beweging en gaan we -weliswaar langzamer- naar boven. De bedoeling was de weg voor de trappen in te ruilen als ik me weer wat beter voelde. Helaas hebben we in het donker niet door dat een we verder en verder van de Inca-trappen afwijken. We kunnen geen trapopgang meer vinden en zullen dus het hele stuk over de weg moeten lopen. Het is nog steeds donker, het schiet allerminst op en al mijn energie is al verbruikt. Ondanks het misselijke gevoel krijg ik nu ook nog honger. Tijdens wat stops probeer ik wat biscuitjes te eten hopend dat de bussen snel gaan rijden, zodat we een lift kunnen krijgen. In de verte zien we nog steeds de lichtjes van de andere wandelaars dwars door de bossen omhoog gaan. Onze weg heeft nog een lange slinger te gaan. Rond half zes zien we de eerste bus omhoog komen rijden. Ik steek mijn hand op als deze voorbij komt. Hij ziet het niet… De volgende ook niet, al denken we dat ze het niet willen zien. Bij de derde zwaai ik al met briefgeld, om te laten zien dat we wel willen betalen. Misschien is het beleid, misschien niet, maar toen de vierde bus met behoorlijke snelheid langsreed was ik behoorlijk kwaad. ^%~$#* Hij kon toch zien dat we (eh ik) op waren, hij wist toch dat de weg nog heeel lang was! Oh wat was ik pissig. Sven kon me op dat moment ook niet kalmeren, moest vooral niks zeggen. Ik had nooit te voet moeten gaan op dit tijdstip! De beklimming van Wanu Pichu zouden we toch wel kunnen vergeten en zelfs al zouden we op tijd kunnen komen, nog een klim vandaag zou er niet meer inzitten voor mij. Ik was op: Voelde me ziek, lusteloos en dat hele Machu Picchu kon me gestolen worden. Ik kon me echter ook Maleisie nog voor de geest halen en wist dat ik dan achteraf spijt zou hebben. Dus stapje voor stapje doorzetten…

Tegen half zeven komen we dan eindelijk aan bij de ingang. Ik ben nog niet meteen enthousiast en fris me eerst op, ga eens rustig zitten en probeer nog wat te eten. Sven loopt al wat verder en maakt de eerste foto’s in de bewolking. Al is het al wat lichter, de zon zal nog lang op zich laten wachten. Op de eerste foto’s zie je goed hoe grijs het is en zo voelde ik me ook! Tegen zevenen verzamelen we met de groep bij de gids. Ik kan nog even van wat rust genieten terwijl hij zijn intro doet voor Machu Picchu. Hij vertelt veel al gaat er ook veel langs mij heen (ach dat kan ik altijd nog wel ergens lezen–> in Engels of Nederlands). Na een klein half uurtje beginnen we met de wandeling over de site. We zijn blij dat de gids erbij is. Tijdens de twee uur die volgen horen we veel over de site, de Inca’s, de Spanjaarden en de ‘herontdekking’ van Machu Picchu, de heilige steen en ‘de cavia’. Daarna krijgen we ‘vrije tijd’. De zon is inmiddels doorgebroken en we brunchen op een mooi uitkijkpunt. De site zelf heeft ook nog heel wat klim- en daalwerk en we zigzaggen tussen de verschillende delen. Omdat we Wanu Picchu niet beklimmen hebben we genoeg tijd en maken ook de wandeling naar de andere kant, waar een bijzondere Incabrug te zien is. Het lijkt op het eerste gezicht niks bijzonders, maar als we dichterbij komen zien we hoe deze ‘brug’ letterlijk in de berg is gemaakt.

Na zes uur verkenning is het genoeg en pakken we de bus terug naar Aguas Calientes. We eten een hapje en maken ons klaar voor de lange, lange weg terug naar Cusco. Pas tegen 23.00u ’s avonds komen we hier vermoeid aan. Maar ik wil de dag niet laten eindigen zoals hij begon (misselijk van de honger). We sluiten daarom af met een bezoekje aan Mac Donalds, waar we met onze slaperige ogen nog net een oude bekende spotten: KC Lee. Een van de gasten uit ons gezelschap in Torres del Paine. Goed om hem na zoveel tijd weer te zien. Al is het maar voor even, want zogauw de hamburger en frietjes klaar zijn verlangen we naar ons heerlijke bed in het hotel. Vandaag eten we weer eens “thuis”.

Wil je MP zien, zonder vroeg uit je bed te komen? Klik hier voor de foto’s.

Met een handje vol geld (nooit meer meenemen dan nodig in geval van berovingen) stappen we dus een collectivo in. Vanwege wegwerkzaamheden duurt het wat langer voordat we van Cusco de heilige vallei inrijden. We bezoeken eerst Chinchero een plaatsje dat ooit op de Inca-route naar Machu Picchu lag. Chinchero is rijk aan Inca-cultuur. Zo vinden we nog de restanten van een oud Inca-paleis en zien we de goed aangelegde inca-terrassen. Daarnaast staat weer een koloniale kerk waar zojuist een bruiloft gehouden wordt. Leuk om te zien en rond te lopen tussen alle mooi uitgedoste mensen, muzikale klanken en confetti.

Er was echter ook een zondagsmarkt. Wij hadden begrepen dat deze nog belangrijk was in de regio en vooral op de locale bevlking gericht was. Dit soort markten vinden we heerlijk om rond te struinen. Al snel zagen we echter een buslading toeristen… (en we dachten nog wel dat dit plaatsje niet in de toers was inbegrepen). We hadden ons vergist, want aan de marktwaar was duidelijk te zien, dat we niet de enige toeristen waren. De groente/fruit-afdeling nam nog slechts een klein deel van het plein in. De rest van de kleedjes showden vooral toeristenwaar. We hebben van de nood een deugd gemaakt en zijn gaan zoeken naar nog wat mooie souvenirs. Van dat geshop kregen we honger, dus nog even terug naar de groente/fruitafdeling (de vleesafdeling sloegen we na een blik op de kippenpoten maar over) voor wat appels. Wanneer we willen betalen met 20 Sol, krijgen we het briefje terug. Het was nepgeld, zei ze. Na bestudering zien we inderdaad dat ons briefje afwijkt van het echte twinitg sol biljet, dus we geven haar een ander.

We pakken een taxi verder de vallei in. Door prachtig landschap gaan we naar een volgende bezienswaardigheid, de landbouwterrassen van Moray. Deze zijn bijzonder doordat ze in cirkels zijn aangelegd. De Inca’s gebruikten deze om voor landbouwexperimenten. Zo zouden ze gewassen proberen te modificeren. Interessant om te zien en over na te denken!

Money makes the world go round
Het plan was om ons vervolgens in het nabijgelegen plaatsje Maras af te laten zetten en per huurfiets verder te gaan naar Las Salinas. Hier vind je zoutpannen met duizenden zoutbekkens. We hadden er mooie foto’s kunnen maken, maar helaas… We zaten in geldnood. Peru is goedkoop, dat betekent dat een 20 sol (kleine 6 euro) minder je ineens een stuk armer maakt. Als we deze plek zouden bezoeken, was er geen geld meer om ‘thuis’ te komen. Volgende keer misschien toch maar weer een tourtje boeken…

Foto’s van de Valle Sagrado en Machu Picchu