Het Einde…

In Rio begon het al een beetje: de transitie van backpacker naar vakantieganger… We sliepen dan nog wel in een twaalfpersoonsdorm (prijzen in Rio rijzen de pan uit!), maar onze outfit onderging een transformatie. De afritsbroeken, ‘makkelijke hemdjes’, vale shirts en afgetrapte schoenen werden ingeruild voor een leuke spijkerbroek/-rok, blouse, en leuke gympen en sandaaltjes.

Bij vakantie hoort echter zon en die was echter ver te zoeken in Rio of waar dan ook in Zuid-Brazilië. Toch moest het vakantiegevoel ergens zijn. Het idee van een heel jaar lang in de winter bezorgde ons bij voorbaat al een winterdepressie. Dat ging ons niet gebeuren. En zo veranderden onze plannen opnieuw…

We boeken een vluchtje naar Natal om vandaar het zonnige paradijs op te zoeken. Paradijs is in dit geval Pipa. Waar we in eerste instantie voor een week een kamer boeken in Sugercane Hostel, blijven we hangen tot wel drie weken. De planken die in de kamer als kast dienst doen worden gevuld met onze spulletjes en zo liggen de backpacks een tijdje verloren in de hoek. Wat wil je ook. We zochten zon, strand, zee en zomer en we vonden het allemaal! Tel daarbij op leuke speelse dolfijntjes, grappige aapjes bij het ontbijt, een leuke surfschool, een bar en leuk gezelschap om wat caipirinha’s mee te drinken. Dan wil je toch niet meer weg. En zo bleven we het vertrek uitstellen…

Uiteindelijk niet met de bus langzaam afgedaald naar Salvador, maar een snelle vlucht geboekt. Daar leren we een nieuw tintje Brazilië kennen. Salvador is Braziliaans met een Afrikaans sausje erover heen gegoten. De eerste avond worden de trappen naast ons hostel omgetoverd tot grote tribune en klinkt er van verschillende pleintjes muziek. Er wordt gedanst, de samba (al gaan er minder voetjes van de vloer dan verwacht). We spenderen overdag van tijd in de wijk Pelourinho, mooie, kleurrijke pandjes sieren de kinderkop-straatjes. Ook de mensen zijn kleurrijk, Brazilie kent letterlijk vele gezichten. In Salvador zie je wel duidelijk meer Afrikaanse gelaatstrekken.

Qua weer is het wennen. Worden we bij de eerste stappen ‘buiten’ al verrast door een goede hoosbui, desondanks blijft het drukkend warm. De hele dag staat er een waas van zweet op ons lijf. Op een druilerige dag gaan we ’s middags naar het winkelcentrum. Terwijl het buiten met bakken valt vernieuwen wij onze garderobe. Tenminste dat was het plan… we vinden echter niks van onze gading. Beetje teleurgesteld verlaten we het winkelcentrum. Terwijl het flitst en dondert staan we op de bus te wachten. Aangezien honderden mensen ons lijken te vergezellen, de bussen zo vol zitten als een blik sardientjes en we er maar niet achter komen waar we nu precies op welke bus we kunnen wachten, besteden we maar wat extra reals aan een taxi (brengt ons bovendien tot aan de deur van het hostel). Luxepaardjes aan het einde van de reis!

We missen het strand en de frisse zeewind. Salvador dus maar snel verlaten en naar de kust: Imbassaí. Hier genieten we de laatste weekvan de rust, praktisch verlaten stranden en speelse aapjes in het hostel.

We hebben ons opgeladen tijdens een ‘bliksemzomer’, nog snel even aan onze ‘teint’ gewerkt en nu klaar en uitgerust voor het volgende avontuur: Terug naar NL!